ಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಎನ್ನುವ ಮೊದಲು, ತಾಯಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳಿ

ಡಿಲಿಮಿಟೇಶನ್ ಬಿಲ್, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ “ಬೇಬಿ ಬೊನಾಂಜ” ಯೋಜನೆಗಳು, ಮತ್ತು ಈ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಮರೆಯಾಗುವ ತಾಯಿಯ ಧ್ವನಿ

ಬಿಲ್ ಇನ್ನೂ ಪಾಸ್ ಆಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪರಿಣಾಮ ಶುರುವಾಗಿದೆ

ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಮರುಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡುವ ಡಿಲಿಮಿಟೇಶನ್ ಬಿಲ್ ಇನ್ನೂ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕಾರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಏನೆಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ — ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನಗಳು. ದಶಕಗಳಿಂದ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿದ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಈಗ ಅದೇ ಯಶಸ್ಸು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ನಷ್ಟವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುವ ಆತಂಕ ಎದುರಾಗಿದೆ.

ಈ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಎರಡು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಂತಿದೆ.

ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎನ್. ಚಂದ್ರಬಾಬು ನಾಯ್ಡು ಅವರು ನಗದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಧನ ಯೋಜನೆ ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ — ಮೂರನೇ ಮಗುವಿಗೆ ₹30,000, ನಾಲ್ಕನೇ ಮಗುವಿಗೆ ₹40,000, ಜನನದ ತಕ್ಷಣ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರತಿ ಮಗುವಿಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ₹15,000 ನೀಡುವ “ತಳ್ಳಿಕಿ ವಂದನಂ” ಯೋಜನೆ ಈಗಾಗಲೇ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿ ಹೆರಿಗೆಗೂ ಹೆರಿಗೆ ರಜೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಹಿಂದಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂ.ಕೆ. ಸ್ಟಾಲಿನ್ ಅವರು — 2026ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಬಿಡುವ ಮೊದಲು — ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದರು: ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ “ತಡ ಮಾಡದೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ” ಎಂದು ಕರೆ ನೀಡಿ, “16 ವಿಧದ ಸಂಪತ್ತು” ಎಂಬ ತಮಿಳು ಗಾದೆಯನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಸ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ್ದರು. ಈಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿ. ಜೋಸೆಫ್ ವಿಜಯ್ ಅವರೂ ಇದೀಗ ಸ್ಪಷ್ಟ ನೀತಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ — ಈ ವಾರವಷ್ಟೇ, ಮೂರನೇ ಮಗುವಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ರಜೆಯನ್ನು 12 ವಾರಗಳಿಂದ ಪೂರ್ಣ 365 ದಿನಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಇದು ಮೊದಲ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಇರುವ ರಜೆಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ 543ಕ್ಕೆ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ನಿರ್ಣಯವನ್ನೂ ಮಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ನಗದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವಿಸ್ತೃತ ಹೆರಿಗೆ ರಜೆ, ಮತ್ತು ಎರಡೂ ರಾಜ್ಯಗಳ ಡಿಲಿಮಿಟೇಶನ್ ವಿರೋಧ — ಎಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಆತಂಕ ಒಂದೇ: ಜನಸಂಖ್ಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಈಗ ಶಿಕ್ಷೆ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂಬುದು.

ಚೀನಾ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಕೆ ಏಕೆ?

ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕೊಡುವ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ಪರಿಚಿತವಾದದ್ದೇ — ಚೀನಾ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ದೇಶವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಭಾರತವೂ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಈ ಹೋಲಿಕೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವೇ?

ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾ — ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಭೂಪ್ರದೇಶ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹಾದಿ — ಯಾವುದೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (AI), ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಶೋಧನೆ, ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ರಫ್ತು, ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ — ಈ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಇನ್ನೂ ಚೀನಾಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದಿದೆ. ಈ ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೂ ನಾವು ಸಮಾನರಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಏಕೆ ಚೀನಾ ಜೊತೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ?

2026ರ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಸುಮಾರು 147 ಕೋಟಿ (148 ಕೋಟಿಗೆ ಹತ್ತಿರ) — ಈಗಾಗಲೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು, ಚೀನಾಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಂದೆ. ನಾವು “ನಂಬರ್ ಒನ್” ಆಗಿರುವುದು ಒಂದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ. ಅದರಿಂದ ಈಗಾಗಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಜನರ ಬದುಕು ಸುಧಾರಿಸಿದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾದ ಪರಿಹಾರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ.

ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನು?

ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು, ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಅದನ್ನು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಪಾಲಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ಇಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಜನಜೀವನ ಮಟ್ಟ ಉತ್ತರ ಭಾರತಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ. ಈಗ ಇದನ್ನು ಹಿಮ್ಮುಖಗೊಳಿಸಿ, ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಣ ಕೊಡುವುದೆಂದರೆ, ಒಂದು ಯಶಸ್ವಿ ನೀತಿಯನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಹೊರೆ ಎಂಬಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿದಂತೆ.

ಇದೇ ವೇಳೆ, ಈಗಾಗಲೇ ಇರುವ ಮಕ್ಕಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ:

• ಸಾಕಷ್ಟು ಸೀಟುಗಳಿಲ್ಲದ, ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಕೊರತೆಯ ಶಾಲೆಗಳು
• ಹಲವು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿದ ಅಪೌಷ್ಟಿಕತೆ
• ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸಿಗದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆ
• ಸಚಿವರ ಮಗುವಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಗುವಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸೌಲಭ್ಯದ ನಡುವಿನ ಅಂತರ

ಮೂರನೇ ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕನೇ ಮಗುವಿಗೆ ನಗದು ಬೋನಸ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಈ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಪರಿಹಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅದೇ ಪರಿಹಾರವಾಗದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಂತೆ.

ಈ ನೀತಿ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ?

“ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ” ಎಂಬ ಪ್ರತಿ ಘೋಷಣೆಯ ಹಿಂದೆ, ನೀತಿ ರೂಪಿಸುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಇದ್ದಾಳೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಹದಿನೈದು ಗಂಟೆ ದುಡಿಯುವ, ಕುಡುಕ ಗಂಡನ ಪತ್ನಿಯಾದ, ತನ್ನ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಆಕೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಊಹಿಸಿ. ಈ ಯೋಜನೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ಆಕೆಯ ಮೇಲೆಯೇ — ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ತಾಯಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಗುರಿ ಪೂರೈಸಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ.

ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಸ್ವಂತ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ, ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ, ತಾಯ್ತನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಬದುಕಿಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ. ಈಗ ಸರ್ಕಾರ ಆಕೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನು “ಸಬಲೀಕರಣ” ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ.

ಮಹಿಳೆ ಸಮಾಜದಿಂದ ಬೇರೆಯಲ್ಲ — ಆಕೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಮಾನಳು, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ, ತನ್ನ ದೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಸಮಾನ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಡಬೇಕೇ ಬೇಡವೇ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ, ಪಕ್ಷ ಅಥವಾ ಒಂದು ಬಾರಿಯ ಹಣದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ಅದನ್ನು ಆಕೆಯೇ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತೆ ಆರಂಭಿಸಲಾರಳು

ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ನೀತಿಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ತಾಯಿಗೆ ಆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇಲ್ಲ — ತಾನು ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರತಿ ಮಗುವಿನ ನಿಜವಾದ, ಶಾಶ್ವತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಆಕೆಯೇ ಹೊರಬೇಕು, ಆಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ಯೋಜನೆ ಮರೆತುಹೋದ ಅಥವಾ ಬದಲಾದ ಬಹಳ ಕಾಲದ ನಂತರವೂ.

ಹಾಗಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆಕೆಯದ್ದೇ ಹೊರತು, ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನ ಬೆನ್ನಟ್ಟುವ ಯಾರದ್ದೂ ಅಲ್ಲ.

ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟುವುದು — ₹30,000 ಇಲ್ಲಿ, ₹40,000 ಅಲ್ಲಿ — ನೀತಿಯಲ್ಲ. ಅದು ಕಾಳಜಿಯ ವೇಷ ಹಾಕಿದ ವ್ಯಾಪಾರ.

ತಾಯಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಇನ್ನಷ್ಟು “ಬೇಬಿ ಬೊನಾಂಜ” ಯೋಜನೆಗಳ ಮೊದಲು, ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕು — ಈ ಮಗುವಿಗೆ ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರ ಕೊಡಬಲ್ಲೆನೇ? ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ? ಸ್ಥಿರ ಮನೆ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಸಂಸ್ಕಾರ?

ಸರ್ಕಾರ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಲ್ಲ.